Curaçao heeft geen uitgeverijen, geen boekenketen zoals in New York, Bogotá of een Europese hoofdstad – wie hier een non-fictieboek wil schrijven, bouwt onderzoek, redactie, druk en verkoop zelf op. In deze presentatie laat ik zien hoe dat werkt, aan de hand van vier boeken die ik zelf schreef en uitgaf: Kuenta di Mi Tera, MondiKultura, Derechi di Trahadó na Plaka Chikí en Yen-Curaçaose "Krioyo" Gerechten in Historisch Perspectief. Ik bouw het verhaal op rond drie realiteiten: de improvisatie die je als professional op Curaçao dagelijks leert – in de zorg, het onderwijs, het bedrijfsleven – en die zich laat vertalen naar een boek; een lezerspubliek van hooguit een paar duizend mensen, wat de rekensom van oplage, prijs en verkoop verandert; en nieuwe hulpmiddelen zoals AI voor research en redactie, en het e-book om jongeren te bereiken die nooit een boekwinkel binnenlopen. Ik vertel niet over mogelijkheden in algemene termen, maar over keuzes die ik zelf maakte. Wie na afloop een non-fictieboek over Curaçao wil schrijven, weet niet alleen waaróm dat kan zonder uitgeverij – maar ook hóe.